Czy można uciec od rzeczywistości w rozmowę z psem? Bohater „Śmiejącego się psa” Krzysztofa Vargi podejmuje taką próbą. Jego monolog to mieszanka ironii, egzystencjalnego niepokoju i rozczarowania światem. Wojciech Borsuk, cyniczny erudyta, tonie w lekach i frustracji, krytykując wszystko i wszystkich – ale czy naprawdę tak bardzo różni się od pokoleń, z których drwi tak bezlitośnie? W błyskotliwej, pełnej gorzkiego humoru powieści Varga mierzy się z lękiem przed samotnością, rozczarowaniem współczesnym światem i złudzeniami transformacji.

Ziutku, łajzo jedna, mały psychopato, miłości mojego życia! Mój piękny kudłaczu o czarnych, mądrych oczach. To ja, Wojtek Borsuk, twój pan, z którym dzielisz życie, nadstaw uszu i posłuchaj, co mam ci do powiedzenia.

Opowiem ci o starzejących się mężczyznach: sfrustrowanych samotnością, znużonych życiem, zirytowanych polską szarzyzną i światową głupotą. Opowiem ci o tym, co się stało z tym krajem, jak wszystko zbrzydło i zidiociało. Mógłbym nawet powiedzieć, że spsiało, ale to nieprawda. Bo pies jest najlepszym, co może się przytrafić człowiekowi. Opowiem ci o zapomnianych geniuszach, zmarnowanych talentach, upadłych autorytetach. O mężczyznach, którzy uwierzyli, że mogą zatrzymać czas, ale nie zauważyli, że ich świat już spłonął doszczętnie. O kobietach, które chciały żyć wiecznie, ale nie zrozumiały, że są już martwe.

A ty, Ziutku, chciałbyś po prostu mieć dobre życie, bo każdy normalny pies i każdy człowiek chce mieć dobre życie. A zarazem większość z nas, ludzi, wkłada ogromny wysiłek w to, żeby je spieprzyć i umrzeć samotnie.

Na pomoc Ukraińcom w Polsce

Śmiejący się pies