Co dzieje się, gdy zawodzi system ostrzegania? Judith Schalansky w swoim eseju przygląda się światu pełnemu kryzysów i niepewności, w którym wizje katastrofy przesłaniają horyzont niczym gęsta mgła. Odwołując się do symbolu kanarka w kopalni – kruchego strażnika granicy między bezpieczeństwem a zagrożeniem – autorka zastanawia się, jaką rolę może odegrać literatura w czasach, gdy potrzebujemy nowych narracji, by zmierzyć się z lękiem, chaosem i poczuciem utraty kontroli.
Dlaczego systemy wczesnego ostrzegania zawodzą i dlaczego mimo wszystko tak bardzo ich potrzebujemy? Czy dostępne nam schematy narracyjne zdają egzamin wobec wizji końca świata, która jak gęsta mgła zasnuwa horyzont i mąci nasze myśli? Jakie zadanie przypada literaturze w czasach, gdy katastrofa goni katastrofę, a rzeczywistość zmienia się w gąszcz punktów krytycznych i stanów wyjątkowych?
Na te i inne pytania poszukuje odpowiedzi Judith Schalansky w swoim nowym, tyleż zaangażowanym społecznie, co poetycznym eseju, obierając za przewodnika figurę kanarka w kopalni – ptaka, który spada z drążka, zanim człowiek zdąży się zorientować, że robi się groźnie.
